سه‌شنبه نويسی‌ها

اگه گفتی چرا ترافيك بود؟ توی جاده، نزديكای ورامين، اگه گفتی چرا ترافيك بود؟ اون جلو، ماشين پليس بود، و ماشين آتيش‌نشانی، و ماشين امداد، و كلّی هم ترافيك بود، اون هم تو جاده، اگه گفتی چرا؟

راستش... راستش اون جلو... گويا اون جلو يكی توی ماشينش كنار جاده، هوس كرده بود سرشو بكنه تو فرمون ماشينش، و ببينه سرش جا ميشه يا نه. و سرش هم خيلی خوب جا شده بود، اون‌قدر خوب كه ديگه سرش از تو فرمون در نمی‌اومد.

يكی گفت: "چرا وقتی ميره تو، ديگه در نمی‌آد؟" همه سرشونو انداختن پايين و آه كشيدن.

"تا لحظاتی ديگر قطار مشهد- تهران شماره‌ی 339 از سكوی يك به مقصد كازابلانكا حركت می‌كند."
...
همفری بوگارتِ درونم که چشم دوخته به درِ ايستگاه
نيك می‌داند؛
اينگريد برگمن نخواهد آمد.

لینک عاشقانه‌های ناآرام پیشین (1 / 2 / 3 / 4)

این تصویر را از اسلایدهای سخنرانی دکتر مرندی با موضوع "مولفه‌های اجتماعی سلامت" انتخاب کرده‌ام.



به نظر شما چرا متوسط ضریب هوشی در فرزندان ۵ساله با سطح درآمد خانواده‌شان نسبت مستقیم دارد؟

این هم چهار تبیین احتمالی:
الف) فرزندان خانواده‌های پولدارتر، تغذیه‌ی بهتری دارند.
ب) فرزندان خانواده‌های پولدارتر، معمولا در شرایط فرهنگی و تربیتی مناسب‌تری پرورش می‌یابند.
پ) افراد با ضریب هوشی بالاتر، در طول تاریخ توانسته‌اند در مجموع به وضع اقتصادی بهتری دست پیدا کنند. پس چون پدر و مادرهای پولدار، به طور متوسط باهوش‌ترند، فرزندان باهوش‌تری هم خواهند داشت.
ت) به نظرم اصل موضوع پشتوانه‌ی علمی ندارد و قابل استناد نیست.  

 شانه به شانه/ می‌گریزیم از هم.

بسم الله الرحمن الرحیم. ما اسممان دانشجو است و در خوابگاه زندگی می‌کنیم. ما از همه‌ی رئیس‌ها و آدم‌های دانشگاه تشکر می‌کنیم که ما را در خوابگاه می‌خوابانند.
در خوابگاهِ ما، رزیدنت‌ها و دانشجویان پی‌اچ‌دی خوابانده می‌شوند و اگرچه هرکدام از ما برای خواب یک تا دو متر مربع فضا، بیشتر نمی‌خواهیم ولی چون رزیدنت و دانشجوی پی‌اچ‌دی هستیم، مسوولین‌ها لطف کرده‌اند و به هر سه نفر از ما یک اتاق سه در چهار داده‌اند. تازه خود آقای مسوول هم آن‌بار که ما غلط خورده بودیم و رفته بودیم پیشش تا بگوییم ما را به اینترنت اتصال دهد، با قدرت گفت که ما اصلا وظیفه نداریم به شما رزیدنت‌ها (یعنی فلان‌فلان‌شده‌ها) خوابگاه بدهیم. و ما از او تشکر کردیم، و ما خیلی مسوولین‌ها را دوست داریم.
هر روز عصر صدا می‌کنند و ما می‌رویم تا برایمان غذا بریزند و ما غذاها را می‌خوریم و هرچه زیاد می‌آید می‌ریزیم توی سطل آشغال. و این آقا مصطفی که پی‌اچ‌دی تغذیه است و با یک فوق‌تخصص ریه و پی‌اچ‌دی انگل‌شناسی هم‌اتاق است، آن‌روز می‌گفت "چرا اینها عقلشان نمی‌رسد و غذا را به جای اینکه در دیگ، فله‌ای بیاورند، در ظرف‌های یک‌بار‌مصرف نمی‌آورند؟" و او برایمان توضیح داد که "این‌طوری غذای کمتری دور ریخته می‌شود و هزینه‌ی بسته‌بندی هم در می‌آید." اما ما گول او را که همیشه یک درصد خالی لیوان را نگاه می‌کند، نمی‌خوریم، حتما مسوولین‌ها یک چیزی بهتر از ما می‌دانند که این‌طوری صلاح دانسته‌اند. و اصلا خودٍ رییس دانشگاه هم آن‌روز در سخنرانی گفته بود که رزیدنت‌ها چشم‌و‌چراغ دانشگاه هستند.

من در این‌لحظه، در حالی که میم (پی‌اچ‌دی میکروب‌شناسی) و غین (رزیدنت پاتولوژی) دارند با لب‌تاپ، پلی‌استیشن بازی می‌کنند، انشای خود را به پایان می‌برم.
این بود انشای من. شاد است معلم من.

لینک موضوع انشای قبلی: نامه ای به پلیس 

استاد: باور كنيد از نظر سطح علمی با غرب دو انگشت فاصله داريم.
دانشجو: استاد، یکی از دوستای من هم با دماغش غذا می‌خوره.
استاد: جداً؟ با دماغ؟
دانشجو: باور كنيد... البته دو انگشت پايين‌تر.

چقدر  باز  این  روزها  و ماهها  تلخ  شده ای

و نگرانی  از  چشمهات  می  بارد

.....

تو    می گفتی   بعد از این  هیچ چی  را  نمی خواهی  باور  کنی

اما.....شاید  همین  جوریها   بوده  که حالا  سیاهی  دارد باورت  می کند

 
من برای  چشمهای  غریب تو  نگرانم

وای  اگر دیگر  ندرخشند

 

رو به پنجره  ایستاده ای  ِ  گفته ام  : ....بگذار  برات  قصه ای  بخوانم

و تو  قول بده گوش  کنی ...

تا   اخرش    باهم  کلی  بخندیم

و بعد ان گل  سرخ  باغچه   ِ  که  نمی  چینیم ِ   برای  خنده هات

 

خنده های    ساده لوحانه ...زود باورانه  ؟.........نه  من و تو که باهاشان کاری  نداریم

 

ما    جور  دیگری  می خندیم

 

جوری  که خانه ی  دیوقصه   حداقل  چندتایی  ترک  بردارد

دیوی  که    گویا  قصد کرده  خانه خرابمان  کند........