سه‌شنبه نويسی‌ها

زير تيغ آفتاب، در صف سواری‌های تجريش-ولنجك، دختری دبيرستانی به دوستانش می‌گويد:" اصل مهم روان‌شناسی اينه كه اگه مي‌خوای محبوب بشی، اون حرفی رو به ديگران بگو كه اونا دوست دارن بهشون بگی."
-تشنه‌ام شده است.

در روزگاری و سرزمینی که غالب آدم‌های متفاوتش یا به "نومید بودن و نومید نمودن" خو کرده‌اند و یا به ابتذال "خوش بودن با چشمان بسته" تن داده‌اند، جمعه‌شب حسین علیزاده و هم‌آوایانش از پیوند "گل‌های کبود" با "سرود گل" راه دیگری جستند و اگر چنین خواندند که:
ای همه گل‌های از سرما کبود
خنده‌هاتان را که از لب‌ها ربود؟
مهر، هرگز این‌چنین غمگین نتافت
باغ، هرگز این‌چنین تنها نبود.
راه را چنان پر‌شور به پایان بردند که با آن رطل گران می‌شد زدن:
با همین دیدگان اشک‌آلود/ از همین روزن گشوده به دود/ به پرستو، به گل، به سبزه درود
به شکوفه، به صبحدم، به نسیم/ به بهاری که می‌رسد از راه/ چند روز دگر به ساز و سرود
ما که دل‌های‌مان زمستان است/ ما که خورشیدمان نمی‌خندد/ ما که باغ و بهارمان پژمرد
ما که پای امیدمان فرسود/ ما که در پیش چشم‌مان رقصید/ این همه دود زیر چرخ کبود
سر راه شکوفه‌های بهار/گریه سر می‌دهیم با دل شاد/ ...گریه‌ی شوق با تمام وجود    

(قرص کامل ماه را بی‌خیال شو برادر، چای نذری را بچسب) 

ساکنان حرم

ساعت دو شب در صحن انقلاب اسلامی حرم، وقتی مهدی که 9ماه است در فرانکفورت تحصیل می‌کند، داشت می‌گفت:" تعهدی که آنجا دوست پسر و دوست دختر به هم دارند، اینجا زن و شوهر به هم ندارند"، چند جوان آن‌طرف‌تر با کمربند به جان هم افتادند و حرف‌های مهدی ناتمام ماند.

شب بخیر ایران

امشب از ساعت ده و ربع که شروع کردم به شام خوردن، تا وقتی آخرین لقمه‌ی غذا را فرو بردم، برنامه‌های شبکه‌ی سه سیما اینها بودند:
اول یک خانم خیلی نجیب که گمانم داشت می‌خندید، با بینندگان اخبار خداحافظی کرد. بعد در یک میان‌برنامه، آقای گوینده چندتا از خدمات دولت نهم را نام برد و آن‌وقت روی تصاویر رضازاده و المپیادی‌ها، یک سرود افتخار‌آمیز پخش شد. بعد نوبت به تبلیغات چی‌توز و شادلی و خمیر پیتزا رسید. بعد یک روحانی خوش‌سیما یک دقیقه توصیه‌ی اخلاقی کرد. بعد گفته شد "شبکه‌ی سه، شبکه‌ی جوان". بعد وزیر آموزش و پرورش از موفقیت‌هایش گفت.  بعد من آخرین لقمه‌ی غذایم را فرو بردم.