سه‌شنبه نويسی‌ها

عاشقانه‌ی ناآرام

۱
پسر جان/ هرگز از عرض اتوبان رد نشو/ زيرگذر يا پل هوایی را در‌ياب/ حتي اگر دختر محبوبت آن‌طرف منتظر تاکسی ايستاده باشد.
۲
پسر جان/ هرگز از عرض اتوبان رد نشو/ زيرگذر يا پل هوايی را در‌ياب/ مگر اينکه دختر محبوبت آن‌طرف منتظر تاکسی ايستاده باشد.

دستهایم در جیب بودند و چشمانم دوخته به گامهای خودم. در مسیر مورد علاقه‌ام، چهارراه پل خاکی تا سه‌راه ادبیات، قدم می‌زدم و سخت در "خود" فرو رفته بودم. به "خود"م می‌اندیشیدم. مدتها بود که این‌گونه در احوال خویش عمیق نشده بودم. در چنین اوضاعی، پیچیده در خود، لحظه‌ای سر بلند کردم و نگاهم گره خورد به نوشته‌ای پشت شیشه‌های یک مغازه که به معجزه می‌مانست، یا به نشانه‌ای از دوردست:
"روش‌های اصلاح خود را متحول کنید."
حیران و ناباور از پاسخی که این‌چنین پوست‌کنده در برابر دغدغه‌هایم بر من ظاهر شده بود، بر جا میخکوب شدم. نگاهم را پائین‌تر آوردم...
روی پوستر، کنار عکس دیوید بکهام نوشته بود: "ژیلت"

صداقت

علی در قطار از دختر 6-7 ساله‌ای پرسیده:"خانم کوچولو، تو بزرگ که شدی می‌خوای چه‌کاره بشی؟" و دختر زل زده توی چشمهای علی و گفته: "عروس."

Point Of No Return

There was definitely no doubt.He was sure.Not only he had found no motive in himself for continuing such a life, but rather he had some strong reasons to end it.
He reached the edge of the roof. However he had thought a lot about the moment, everything sounded usual to him. He didn't feel any serious concern. It was time. He looked at his feet, fitting his toes exactly to the edge .He shut his eyes. Nothing was bothering him."well!" he said while opening his eyes. Looking straight, his body bended forward. Just when his deviation angle was 10 degrees,he saw Sara at the front window. She was his neighbor,a student of physics, and a quite pretty girl, whom he had seen twice a couple of months ago. He was really interested in her eyes, but not seeing her again, he gradually forgot his interest. Now she was before the window, but didn't pay attention to him and his suicide.
Thought of stop came to his mind. "let me see her again." But now he was about 33 degrees deviated and actually, gravity was much more effective than his longing. Honestly,there was no return. "Crazy..." He said and fell; while Sara was thinking about Newton's law of gravity.

آنچه می آيد دو دست‌نوشته است كه دو آشنای عزيز با خواندن آخرين پستم در وبلاگ،"سمفونی مردگان"، بر همان سياق، اما هريك از دريچه‌ای ويژه نوشته‌اند.تفاوت زاويه‌ی ديد اين دو مطلب با يكديگر، و نيز با نوشته‌ی من، به نظرم جالب رسيد.
-اگر حال داشتی- برایم بنویس که خودت را با كداميک نزديكتر می‌یابی؟
۱
 اينک، آن هفت مرد در داغي شعله‌هاي جهنم، در چاهي عميقتر از اين زمين متعالي،اندوهناک و شرمگين به مظلوميني مي‌نگرند که بدليل ظلمي که در حقشان روا داشته‌اند، ادامه زيستن برايشان چه سخت و سنگين است. آنها با خود فرياد مي‌زنند:هان اي زندگان، عبرت بگيريد چون حتما با رفتن ما اين شهر جاي بهتري براي زيستن آنهايي که مي‌خواهند انسان‌گونه زيست کنند خواهد بود.
۲
اينک، آن هفت مرد، از جايي که نمي دانيم کجاست،
و مرداني ديگر -بسياري مردان ديگر در اين سرزمين، و روي زمين-
نجوا کنان، و گاه به صداي بلند ، و برخي فرياد کنان،
مي پرسند:
آيا جرم ما را
جز مرگ
پاسخي ديگر نبود؟...
و آيا اعدام
درمان گر و راه چاره ي
بيماران و آسيب ديدگان اجتماعي است؟...

اینک، آن هفت مرد، زیر تابش مهتاب/ درگوشه ای بلندتر از این خاک/ اندوهناک به شهر می نگرند و نجوا می کنند:/ "ای کاش با رفتن ما، این شهر، جای بهتری برای زیستن می شد."

 
امیر نزدیکمان آمد، کتابش را کوبید روی پله ی سوم، و خودش یک پله پائین تر نشست. چهره اش سخت مغموم، اما لحنش خشمگینانه بود: "شنیدین؟ سپیده ازدواج کرد." بی خبر بودیم. اما نه از شنیدن خبر، که از دیدن اندوه و عصبانیت امیر٬ شگفت زده شده بودیم. یکی از دوستان پرسید: "مگه تو سپیده رو می خواستی؟" امیر نگاهی تحقیرآمیز به او انداخت: "معلومه که نه." -"پس چرا ناراحتی؟" به دوردست خیره شد و با صدایی گرفته پاسخ داد: "دیگی که برای من نمی جوشه، می خوام سر سگ توش بجوشه."

امروز٬ هفتم این وبلاگ است... چهارشنبه وقتی خبر وبلاگ نویسی ام را اینگونه به مهدی اس ام اس زدم که:"من هم بالاخره مرتکب شدم"٬ او پاسخ داد:"شرمت باد." 

زیاده نویسی: مهدی که الان در مدینه است٬ برای پست "آفرینش" چنین کامنتی داده بود: "توقع نداشتم که پس از این همه مباحثه و مقاتله٬ با وبلاگ زدن آبروی مارا ببری. قطعا ازین حرکت پشیمان می شوی. خوب گل پسر٬ اگر حرفهایی داشتی برای گفتن، ما که بودیم! لازم نبود که همه چیز رو به همگان بگی."

به نظر شما منطق او در دو جمله ی آخر٬ حرف حساب است یا نه؟

در ظهرگاه هشتم مردادماه سنه ی هزار و سیصد و هشتاد و شش/ زیر تایرهای اتوبوس مملو از جمعیتی که مقصدش حرم مطهر بود/ گربه ای شهید شد. 

دیشب را با جمعی از دوستان در کوههای اطراف مشهد٬ گرد آتشی به صبح رساندیم. کسی گفت:"بادی که برخاست غبارها را ربوده. آسمان شفاف تر است امشب." 

پس از غروب ماه بود و پیش از طلوع خورشید٬ که روی تپه ای دراز کشیدم. آسمان ستاره باران بود. یاد ۱۲سال پیش افتادم که شبی در جاده ی بجنورد - گرگان مبهوت از آنچه می دیدم، خواندم:

شب را غربال کردم /ستاره هایش باقی ماند.

در شهر اما، از این خبرها نیست. از آلودگی و غبار که بگذریم، این نورهای پراکنده ی شهر هستند که ستاره ها را استتار می کنند، ذبح می کنند. نورهای پراکنده ی مصنوعی جایی برای روشنایی صمیمی آسمان نمی گذارد، همان طور که صداهای درهم و برهم شهر، سخنان ناگفته را وقعی نمی نهد.

...دیشب از نورهای پراکنده ی شهر به آتش و ستاره پناه بردیم .  

در توقف کوتاهمان در گناباد و در حالی که ماشین درصف پمپ بنزین بود، مغازه های کنار خیابان را سیر می کردم. صد متری آن طرفتر و کنار تابلوی چند تعمیرگاه و لبنیاتی و قنادی، تابلوی بزرگ اما رنگ و رورفته ای توی ذوق می زد که رویش نوشته شده بود:"مرکز آفرینش های هنری".
برایم غریب و در عین حال جالب بود که که چنین مرکزی در یک مغازه جای داشته باشد. کنجکاو و شادمان از کشف چنین پاتوقی، نزدیکتر رفتم. روی شیشه های در مغازه با خط نستعلیق نوشته بودند: "چاپ اعلامیه ترحیم، پرده نویسی جهت تسلیت و حاجی، مداح مجهز به سیستم صوتی".

یکی از کاربران سایت اینترنتی نوروز از سعید حجاریان پرسیده: "من با موجودیت شما مشکل دارم...ما از دست شما باید به کجا پناه ببریم؟" و حجاریان پاسخ داده:" از دست من به ضارب من پناه ببرید."

تاکسی هنوز دویست متری تا چهارراه داشت که تنها مسافر صندلی عقب گفت:"داداش ما چارراه پیاده می شیم." سر بلند کردم. هشت ثانیه تا زرد شدن چراغ سبز مانده بود. راننده در تردید میان توقف و رفتن بود که مسافر ادامه داد:" چراغ رو رد کن داداش. به خاطر ما یکی که ارزش نداره شما دوتا دو دقیقه پشت چراغ قرمز علاف بشین. ما مردم باید دست از خودخواهی برداریم. بله داداش! ما اون طرف پیاده می شیم. شما رو هم به خاطر یک بار از خیابون رد شدن علاف نمی کنیم. بله داداش!" راننده زیر لب گفت "خدا خیرت بده." از چراغ زرد گذشت و آن طرف چهارراه ترمز زد.
مسافر که پیاده شد یک راست رفت به سمت نزدیک ترین مغازه. راننده به من لبخندی زد و گفت: "می دونستم خودش هم این طرف چارراه کار داره." گازی داد و راه افتاد.

یکی دو هفته قبل از سهمیه بندی بنزین، مسافر صندلی جلوی تاکسی خطی آزادی-انقلاب در تهران، راننده ی نگران را اینگونه تسکین می داد:"صد درصد، اینا بنزین رو سهمیه بندی نمی کنن. چرا؟ چون نود درصد مردم، از راه مسافرکشی نون می خورن."

فردای یکی از روزهایی که توپولفی سقوط کرده بود، وقتی توپولف مشهد-تهران به زمین نشست، آقای بغل دستی و خانم پشت سر من برخاستند و عمیقا از مهمانداران تشکر کردند.

تصویر اول- پنج شنبه ای که گذشت کرمان بودم ،عروسی یکی از دوستان. با وجود اینکه مجلس در یکی از تالارهای رسمی شهر برپا بود و در عین اینکه الآن سال 1386 و کرمان یکی از شهرهای ایران است،عروسی از ب بسم الله تا ت تمت مختلط بود. جماعت هم که دیدند دری به تخته خورده، سعی کردند مثل انسان های شاد، شادی از خودشان به نمایش بگذارند.

تصویر دوم- یک شنبه رسیدم مشهد و شب در یکی از هتل های شهر، مجلس عروسی یکی از خویشان برقرار بود. در مجلس مردانه در حالی که سر میز ما چند نفر به بحث جدی مشغول بودند، شیر پاک خورده ای پرسید: "ببخشید، پس فرق عزا و عروسی چیه؟" کسی پاسخ داد: "ای بابا! عروسی فقط واسه زنهاست."
شب که به خانه برگشتیم، مادرم تعریف کرد که در مجلس زنانه به جای پخش موسیقی، خانمی با دایره مشغول آوازخوانی بوده و البته پس از چند دقیقه ای در پی تذکر بازرس اداره اماکن، ترجیح داده از خیر آواز خواندن بگذرد.